رساتر | rasatar.ir

رابطه ی «اصغر فرهادی» و «مارلون براندو»

rasatar — Fri, 16 Mar 2012 13:37:00 GMT

در این مدت بیش از یک سال فاصله ی بین فجر 29 و اسکار 84 اتفاقات زیادی برای سینمای ایران افتاد که پرتوجه ترین شان «جدایی نادر از سیمین» بود. از آن دروی جوایز فجرش، اکران پر حاشیه اش، جوایز برلین و دیگر کشورها تا گلدن گلوب و در نهایت اسکار. و بسیاری مسائل حاشیه ای دیگر که بیشترش سیاسی بود.

خیلی از دوستان و مخاطبین وبلاگ بر من خرده گرفتند که چرا نقدی و یا یادداشتی ننوشتی در این مورد؟ تا این که اصرار یکی دیگر از دوستان نزدیکم در این چند روز پیش مرا وا داشت تا دو اتفاق مهم در اسکار را با یکدیگر مقایسه کنم.

رابطه ی «اصغر فرهادی» و «مارلون براندو»

در سال 1973 میلادی بود که اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد را به «مارلون براندو» بازیگر مشهور و موفق امریکایی به خاطر فیلم ماندگار «The Godfather» اختصاص دادند. ولی او به جای خود یک زن سرخپوست را به روی سن می فرستد. برای همه عجیب است. زن سرخپوست اسکار را پس می زند و بعد پای میکروفون می رود تا حرف بزند. بیانیه ای طویل از طرف مارلون براندو در دست دارد که می گوید «وقت اجازه نمی دهد همه اش را بخوانم ولی بعد از مراسم برای خبرگزاری ها خواهم خواند.» به طور خلاصه می گوید «آقای براندو اسکار را قبول نمی کنند؛ به دلیل نمایش چهره ای خشن و یاغی از سرخپوست های امریکایی در فیلم های هالیوود و تلویزیون امریکا. مخصوصا اتفاقات این اواخر در فیلم زانوی زخمی (منظور نیمه کاره ماندن فیلم به خاطر موضوع آن که بازگشایی پرونده ای بود در ارتباط با قتل عام سرخپوستان امریکایی در سال 1890 به کارگردانی مارتین اسکورسیزی و بازی مارلون براندو) ...»

در مقابل، اصغر فرهادی قرار دارد. کسی که با وجود توهین های بسیار به اسلام و ایران در سینمای غربی مخصوصا هالیوود، پس از دریافت جایزه ی اسکار – این بت سینماگران کنونی - پای میکروفون می رود و فرهنگ ملت ایران را فرهنگی غنی می نامد که زیر گرد و غبار سیاست مخفی مانده است. حال که در فیلمش ایران را کشوری می داند که باید از آن مهاجرت کرد. چراکه جای پیشرفت در آن یافت نمی شود و همه ی مردم به هم دروغ می گویند.

هنرمند زبانش هنرش است. فیلمش، موسیقی اش، کتابش، شعرش، نقاشی اش، مجسمه اش و...

این که بیایی و فیلمی بسازی که یک حرف می زند ولی وقتی جایزه می گیری، حرفی در تضاد آن بزنی؛ یا تعارف لحظه ای در آن هنگام است و یا عدم ثبات شخصیت. در واقع «حزب اسکار» بودن می ناممش. و به قولی «شوخیه»!

پی نوشت:

1- فیلم از لحاظ ساختاری، فیلمنامه، کارگردانی، تصویربرداری و بازیگری عالی ست و تاثیر خوبی می گذارد. ولی حرفش، حرف مردم ما نیست. اصلا حرفش خوب نیست. فقط بهانه ای است برای جوایز خارجی.

2- کلیپ صحبت های زن سرخپوست در مراسم اسکار سال 1973:

هلو

rasatar — Sat, 10 Mar 2012 01:20:00 GMT

متنی که پیش روی شماست، خرده یادداشتی است پیرامون مواضع اقتصادی کنونی، شب عید و ولخرجی های شیرینش. شاید کمی زبان طنز تلخ بنده شما را ناراحت کند ولی به نظرم خوب است که خوانده شود.

هلوی پوست ناکنده...

سلام اول وقت امروز برای قول آخر وقت دیروز بود و قول آخر وقت دیروز برای فردا...

فردا نوبت وام من می رسد؛ شاید که وام، بوی شام را هم مدتی در منزلمان راه بیندازد.

فردا که می رسد وام را چنان هلوی پوست ناکنده ای، آکنده از شعف بغل می کنم و بوسه می زنم که عجیب فکرهایی دارم برایش:

پوست های هلو را می گذارم روی زخم هایم و گوشتش را برای خرج هایم و هسته اش را ...

آه! این هسته ی هلو چقدر تلخ است. انگار کن کارخانه ی بازیافتی شده ام تا این هلو را با هسته ی تلخش ببلعم و هلویی دیگر بسازم با هسته ای به شیرینی عسل. آخر روزی که هلو را به من می دادند، گفتند: «وام شما 14 درصد سود دارد.»

ماجرای یک خاک دامن گیر

rasatar — Fri, 10 Feb 2012 20:17:00 GMT

برای تحصیلات آکادمیک، دو سال را خارج از شهرم، یعنی کرمان گذراندم. دو سال مابقی را ولی کنار خانواده و در زادگاه اجدادی.

دو سال در کرمان بیش از آنکه تحصیل کنم، به تهذیب نفس و خود پرداختم و در مقابل دوسال دیگر که در اراک حضور داشتم بیش از آنکه به تهذیب بپردازم، تحصیل کردم. جالب تر آنجاست، که همانقدر تحصیل در شهر مادری ام در اندازه ی نیاز و بل مفید نبود، تهذیب در کرمان را برای یک عمر کافی می دانم...

پی نوشت:

خاک کرمان عجیب دامن گیر است. روز جمعه ای، خوب ما را برد به آن روزها. تصویر روبرو هم مربوط است به باغ شازده ماهان کرمان از عکاس خبرگزاری مهر.

از دولتی بودن خسته شدیم!

rasatar — Sat, 28 Jan 2012 23:31:00 GMT

تا همین چند روز پیش فکر می کردم بهترن کتابش «نشت نشا» ست. الان که «نفحات نفت» ش را زمین گذاشتم، مطمئن شدم که اشتباه کرده ام. با اینکه این کتاب جلد صفرم نشت نشا لقب گرفته، ولی اگر «0»ش را جلوی «2»ی تعداد مقاله ی اقتصادی-سیاسی بلند مکتوبش قرار دهیم، الحق که نمره ای کمتر از 20 زیبنده اش نیست. شاید و اگر آن یک فصلی که به گفته خودش، حذف کرده اند را می خواندیم، 100 هم می گرفت. تجربه نشان داده است اصولی که دولتی ها با آن دعوا دارند، بیشتر مورد لطف مردم قرار می گیرد و به دردشان می خورد تا اموری که چنان پرس بیست تن بر سرهایشان کوبیده می شود.

«از دولتی بودن خسته شدیم!»

شاید درک و برداشت من از نفحات نفت این بوده باشد. به شخصه با تجربه ی دو-سه ساله ی خود در بازار کار، به این نکته دست یافته ام که مرد ادارات دولتی نیستم! دولتی بودن یعنی نفتی بودن، یعنی مرگ خلاقیت و به تبع آن مرگ پیشرفت، یعنی زندگی در دنیای سبقت و بل سرقت. سبقت از مدیران رقیب و سرقت از کار و به قول امیرخانی از چند نسل پیشین و پسین. البته لفظ سرقت مطمئنا شامل «مخلصین له الکار» نخواهد شد. امیرخانی می گوید اگر ذره ای کم-کاری در یک اداره ی دولتی انجام شود، پاسخگوی ملتی باید بود. چون این پول نفت آن هاست که سر ماه در حسابها ریخته می شود. در وطنی که دکتر عباسی عزیز حتی «بانک داری اسلامی» اش را به «جنگ با خدای اسلامی» تعبیر می کند، چیزی جز استقلال مرا راضی نمی کند.

در فرهنگ و هنر هم این وضعیت آشفته وجود دارد. بودجه را در اختیار ارگانی قرار می دهند و آن ارگان فرد یا گروهی را استخدام می کند تا کار هنری بسازند. آیا کار هنری انجام دادن به منزله ی هنرمند بودن است؟ خیر! چرا که هنرمند مرز نمی شناسد. سفارشی کار نمی کند. با بودجه پیش نمی رود بلکه با نیاز قدم بر می دارد. نیاز به بهتر شدن اثر هنری اش. نیاز به قوی تر شدن کار. اینجاست که معنی تهیه کننده واقعیت پیدا می کند. اینجاست که هنر به صنعت تبدیل می شود. نه یک پتک است و نه یک پرس بیست تن! بلکه روحی است در کالبد حقیقت.

نفحات نفت را همه باید بخوانند. نه فقط آنهایی که می خواهند وارد بازار کار شوند. بلکه همان مدیران سه لتی و حتی کارمندان مدیران سه لتی هم باید بخوانند. هدف هم تغییر کردن آنها نیست. بلکه فقط و فقط برای آن است تا توجیه ناپذیری کارشان را درک کنند. به خاطر آنکه تا نفت بر این وادی حکم می راند، پول مفت تخس خواهد شد و تا پول مفت در جیب ها پر است، خفت هیچکس را نمی توان گرفت!

پی نوشت:

چندی پیش در یک جلسه ی خصوصی شنیدم که فلان ارگان دولتی به فلان مسجد معروف 5 برابر بیش از بودجه ی حقیقی اش تقدیم کرده تا مبادا منبر آن مسجد گریزی بر نقد آن ارگان بزند. این کار دقیقا یعنی چه؟

دانلود مداحی های تهران قدیم - آلبوم 6/6

rasatar — Wed, 25 Jan 2012 15:30:00 GMT

این هم از ششمین آلبوم از سری مداحی طهران قدیم که قولش را داده بودم...

هر چند محرم و صفر رخت بر بستند و ربیع فرا رسید؛ ولی روضه ی حضرت ارباب (ع) را در هر شب جمعه فراموش نکنید که همین بس که برکتی بر زندگی می افزاید.

در آلبوم شماره 6 خواهید شنید از:

1- محمد حسین گلپایگانی؛ مرشد حسین، متولد 1290

2- محمد علی چمنی، متولد 1324

3- محمد علی کهرمیان، متولد 1302

4- محمد علی ملا علامه؛ شاعر، متولد 1304

5- محمد تقی فارسی، متولد 1310

6- نادعلی کربلایی اسماعیل؛ شاعر، متولد 1301

دانلود در ادامه مطلب!

دانلود مداحی های تهران قدیم - آلبوم 5/6

rasatar — Sun, 22 Jan 2012 13:49:00 GMT

رحلت حضرت رسول اعظم صلوات الله علیه و شهادت کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام تسلیت باد.

در آلبوم شماره 5 خواهید شنید از:

1- جعفر شعبان خمسه، متولد 1339

2- حسن فرشته نژاد، متولد 1306

3- سید مصطفی هاشمی دانا، متولد 1299

4- سید محسن دربندی، متولد 1299

5- عزیز الله مبارکی؛ شاعر، متولد 1310

6- علی اصغر خراط ها، متولد 1310

دانلود در ادامه مطلب!

دانلود مداحی های تهران قدیم - آلبوم 4/6

rasatar — Tue, 10 Jan 2012 15:31:00 GMT

ببخشید که دیر شد. نمی دانید این روزها چقدر سرمان شلوغ شده!

قول داده بودم تا اربعین تکمیلش کنم. ولی فکر نمی کنم برسم. امیدوارم ممکن شود که حداکثر تا انتهای صفر، هر 6 آلبوم در رساتر قابل دانلود باشند.

در آلبوم شماره 4 خواهید شنید از:

1- حسن ذوالفقاری، متولد 1317

2- سید علی سالک فرد، متولد 1305

3- سید محمد کوثری زاده، متولد 1307

دانلود در ادامه مطلب!

نامزد اصلح

rasatar — Sat, 07 Jan 2012 21:13:00 GMT

چند راه ساده برای آنکه در انتخابات مجلس شورای اسلامی به اصلح رای دهید. البته بسیار ساده ولی کارآمد.

اولی شامل نامزدهایی می شود که دور قبل در مجلس حضور داشتند. که این مورد از همه آسانتر است. کافی است نگاهی به تغییرات شهرتان در دور قبل مجلس بیندازید. ببینید که اوضاع بر وفق مراد شهروندان شده است یا خیر؟ ببینید که آن نامزد محترم، مایه ی جلال شهرتان بوده است در مجلس؛ یا هفت قرآن به میان...!

این ساده ترین را گفتم برای دور دومی (و بل چندمی) ها.

و نیز شما که با خود می گویید: «کار اصلی نمایندگان مجلس وضع قانون است و باید به این نکته بیشتر توجه شود» را هم فراموش نکرده ام. دومین راه پیشنهادیم را باز باید با تجربه به دست آورد از رفتار نامزدها در قبل (چه اولی و چه چندمی ها). مثلا در یکی از شهرها یک نامزد قبل از شروع عید فطر شروع می کند به ارسال پیامک تبریک عید! و از برکت عید فطر، هم مخابرات را بهره مند می سازد و هم خودش را (البت زهی خیال باطل که ضررمند شده!). این رویه ادامه پیدا می کند تا...، تا همین چند روز پیش که رسما خود را نامزد انتخابات مجلس معرفی کرده و پیامکی ارسال می کند به مشترکان همراه اول و ایرانسل و از زبان فردی مجهول، کلی به خود تبریک می گوید که در انتخابات مجلس ثبت نام کرده است و امیدوار است مردم قدردان شهر «...» به او رای دهند، چرا که ناجی نادیده ی شهر هموست و لاغیر!

این یعنی شروع نقض قانون از یک مصوب قانون و تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل...

پی نوشت:

شما هم اگر راهی سراغ دارید و حتما دلسوز مردم هستید؛ پیش پای ما و دیگران هم قرار دهید. که قسمت نظرات این پست دربش هماره به روی شما باز است.

مجید جان، این فرهنگ نیست!

rasatar — Wed, 28 Dec 2011 12:36:00 GMT

نمایشگاه کتاب با 40 درصد تخفیف! همین دیروز هم یک دانه اش را دیدم با 50 درصد!!

حتما فکر می کنید که این خوب است و آمار کتابخوانهای جامعه را بالا می برد. البته درصدی را بالا می برد ولی این آمار به درد نمی خورد. چون سالانه و شاید فصلی باشند. یعنی هر سال که نمایشگاهی برگزار می شود این آمار تغییر می کند. ولی این به درد نمی خورد. چون به نسبت آمار کتاب خرهای ما پایین می آید. در واقع با وجود این نمایشگاه ها به این نکته توجه نمی شود که ارزش کتاب را نیز پایین آورده ایم. منظورم این نیست که کتاب را باید گران خرید. بلکه به جای اینکه کتاب را با تخفیف به مردم تحمیل کنیم، با فکر و برنامه ریزی آن را جزو سبد خانواده قرار دهیم. در واقع یکی از ساده ترین راه ها این است که باید کاغذ با قیمت پایین تری به دست ناشران برسد تا کتاب ها پس از هر چاپ جدید، افزایش زیادی در قیمت نداشته باشند و مخ مردم سوت نکشد. و این باعث می شود کتاب را به ارزش واقعی خریداری کنند.

با وجود این نمایشگاه ها، علاوه بر اینکه فرهنگ کتابخوانی سالانه و یا فصلی می شود، وجود کتابفروشی ها دیگر معنایی ندارند و تا چند سال دیگر باید کاسه کوزه شان را جمع کنند و بروند دنبال شغلی دیگر.

گفته ی رهبر عزیزمان که «کتاب باید جزو سبد خرید خانواده قرار گیرد» را به خاطر بیاورید... به عنوان مثال شما هفته ای 2 بار میوه خریداری می کنید، هر روز نان می خرید و... همه این ها را از مغازه ها تهیه می کنید و نه نمایشگاه. این یعنی سبد خرید خانواده. یعنی خانواده ها باید مقداری از بودجه را کنار بگذارند و هر چند وقت یکبار به اتفاق کودکان به کتابفروشی بروند و خرید کنند. این یعنی فرهنگ کتاب و کتابخوانی.

یعنی پدر خانواده به خوراک فکری خود و خانواده اش اهمیت می دهد. چیزی که الان خیلی کم است و مردم بیشتر پای تلویزیون ها خودشان را خسته می کنند. درواقع به صورت کلی وجود نمایشگاه های کتاب بیشتر باید به صورت دریافت اطلاعات جدید از نشر کتاب ها باشد. بدین صورت کنونی که مشاهده می شود؛ اگر حراجی را به جای نمایشگاه بگوییم، شایسته تر است.

پی نوشت:

14 دی ماه 90

امروز که هفته ای از ارسال این پست می گذرد، همین که داشتم کتاب «نفحات نفت» امیر خانی را می خواندم؛ در فصلی از کتاب به مطالبی برخوردم که همچین بی ربط هم نبود به این پست. با خود گفتم شاید بشود به عنوان سندی موثق و یا شاهدی مکتوب در اینجا بیاوری اش:

«مدیر نفتی فرهنگ، که حتا تا به حال یک کتاب ش در فضایی واقعی منتشر نشده است و در میان مردم و در حقیقت صنعت نشر جایگاهی نداشته است، افتخار می کند به تعداد عناوین و نمی فهمد که عناوین بالا، سرطان صنعت نشر کشور ماست و...،

افتخار می کند به فروش گاهی بزرگ به اسم نمایش گاه کتاب بین المللی و نمی فهمد که نمایش گاه یعنی حذف کتاب فروشی ها، نه فقط برای مدت برپایی که به دلیل نوع خرید عمده ی مخاطب، برای طول سال. متوجه نمی شود که نمایش گاه، پایه های شبکه توزیع را سست می کند. نمی فهمد که شعار تاریخ مصرف گذشته ی از تولید به مصرف، با حذف شبکه ی توزیع چه ضربه ای به نشر می زند. نمی فهمد که فروش گاه بزرگی به اسم نمایش گاه یعنی حذف کتاب فروشی ها، یعنی حذف شبکه ی توزیع و حذف شبکه ی توزیع یعنی سوق دادن ناشران به سمت فروش های دولتی و عملا حذف ناشران مردمی و حذف ناشران مردمی یعنی حذف نویسنده گان مردمی و این یعنی رسمآ حذف فرهنگ!»

شعری در مورد اربعین حسینی - دیدار

rasatar — Wed, 21 Dec 2011 21:47:00 GMT

آمدم اما چه تنها آمدم

از مصیبت سوی غم ها آمدم

در پس خود شام ویران دیده ام روی نی قاری قرآن دیده ام

ساقی لب تشنه گریان دیده ام یا اخا از پیش سرها آمدم

ای برادر پرسی از موی سپید و از خمیده قامت زینب چو بید

شام و کوفه کینه ها از ما شدید از میان سنگ اعدا آمدم

من سپر بهر تن طفلان شدم هر نفس آلام محزونان شدم

دست بسته راهی میدان شدم بعد رزمی پر ز غوغا آمدم

ظالمی رخسار دختت را کبود... کانچنان، پیدای تاریکی ربود

نور مادر التیام و چاره بود بعد دیدار دو زهرا آمدم

........................................

پی نوشت:
این شعر را در صفر 89 برای اربعین حسینی سرودم تا دوستانم در هیئت بخوانند. شما هم اگر مداح هستید و در هیئت تان خواندید، یاد ما هم باشید و دعا کنید که عنایت شود تا از این اشعار بیشتر بسرایم.

مطالب مرتبط:

+ یک رباعی در وصف حضرت زینب (س)
+ شعر برای اربعین حسینی